ΒΙΓΙΑΡΕΑΛ - ΜΠΕΤΙΣ

Ανάλυση: Η “κίτρινη υποβρύχια” εξακολουθεί να ψάχνει σταθερότητα, παίζοντας ποδόσφαιρο κατοχής χωρίς όμως την επιθετική συνέπεια των προηγούμενων ετών. Ο Μαρθελίνο παραμένει στο τιμόνι με το γνώριμο 4-4-2 που στηρίζεται στην κυκλοφορία και την υπομονή στην ανάπτυξη. Ο Μπαένα αποτελεί τον εγκέφαλο στη μεσαία γραμμή, με τον Πενιά να προσπαθεί να δώσει πλάτος, ενώ μπροστά οι Μορένο και Σέρλοθ αποτελούν απειλή, αν και ο δεύτερος είναι ασταθής στα τελειώματα. Αμυντικά, η ομάδα δέχεται γκολ σχεδόν σε κάθε ματς, καθώς το δίδυμο Αλμπιόλ – Κουενκά δεν έχει φρεσκάδα. Θετικό ότι επέστρεψε ο Ρουλι κάτω από τα δοκάρια, δίνοντας ασφάλεια. Στο “Cerámica” πάντως η Βιγιαρεάλ συνήθως ανεβάζει ρυθμό, πιέζει ψηλά και ψάχνει το πρώτο γκολ για να επιβάλει το παιχνίδι της.

Ανάλυση: Η ομάδα του Πελεγκρίνι συνεχίζει να συνδυάζει ουσία με θέαμα, αν και οι τραυματισμοί έχουν επηρεάσει τη συνοχή της. Το 4-2-3-1 της στηρίζεται στην εμπειρία του Γουίλιαν Καρβάλιο στον άξονα και στις εμπνεύσεις του Φεκίρ που επιστρέφει σταδιακά σε καλή κατάσταση. Στην κορυφή ο Γουίλιαν Ζοζέ ή ο Άγιουζο ανάλογα με τη διάταξη, ενώ τα άκρα (Αμπντέ και Αγιόζε) δίνουν ενέργεια. Ο Μπέτις παραμένει επικίνδυνος στις αντεπιθέσεις και αξιοποιεί τα στημένα, όμως πίσω η άμυνα συχνά αφήνει χώρους, ειδικά στα εκτός έδρας παιχνίδια. Ο Μπράβο είναι σταθερός, αλλά τα μπακ ανεβαίνουν πολύ και το πληρώνουν. Παρόλα αυτά, το κλίμα στα αποδυτήρια είναι θετικό και η ομάδα δείχνει ωριμότητα στα μεγάλα ματς.